Στον κόσμο της Τεχνητής Νοημοσύνης, το πανεπιστήμιο καλείται να λύσει έναν γρίφο: Τι μένει να διδάξουμε όταν ο αλγόριθμος μπορεί να γράψει δοκίμια, να λύσει εξισώσεις και να κάνει διαγνώσεις καλύτερα από εμάς; Η απάντηση δεν είναι να ανταγωνιστούμε τις μηχανές σε αυτό που κάνουν καλύτερα, αλλά να καλλιεργήσουμε αυτό που μας κάνει μοναδικά ανθρώπους.
Η «αλγοριθμική σκέψη» —η ικανότητα να ακολουθείς κανόνες και να επεξεργάζεσαι δεδομένα— είναι πλέον εμπόρευμα. Το πανεπιστήμιο πρέπει να μετατοπίσει την έμφαση στην «ανθρώπινη κρίση». Αυτό περιλαμβάνει την ηθική, την ενσυναίσθηση, την κριτική αμφισβήτηση και την ικανότητα να συνδέεις ασύνδετες ιδέες. Αν το AI μπορεί να δώσει τις απαντήσεις, εμείς πρέπει να διδάξουμε πώς να κάνουμε τις «σωστές ερωτήσεις».
Η πρωτοτυπία αυτής της προσέγγισης έγκειται στην επιστροφή στις ρίζες των «ελευθέριων τεχνών», αλλά με μια ψηφιακή πινελιά. Ένας φοιτητής πληροφορικής πρέπει να μελετά φιλοσοφία για να κατανοήσει τις ηθικές προεκτάσεις του κώδικα που γράφει. Ένας φοιτητής ιατρικής πρέπει να μελετά λογοτεχνία για να αναπτύξει την ενσυναίσθηση που χρειάζεται στη σχέση με τον ασθενή.
Το πανεπιστήμιο δεν πρέπει να είναι εργοστάσιο παραγωγής «χειριστών αλγορίθμων», αλλά φυτώριο «στοχαστών». Η AI δεν θα αντικαταστήσει τους επιστήμονες, αλλά θα αντικαταστήσει τους επιστήμονες που σκέφτονται σαν μηχανές. Η μάχη για το μέλλον της εκπαίδευσης δεν θα δοθεί στα εργαστήρια ρομποτικής, αλλά στις αίθουσες όπου διδάσκεται η κριτική σκέψη.
