Σε έναν κόσμο που λειτουργεί με ταχύτητες ρεκόρ, το πανεπιστήμιο παραμένει ένας από τους λίγους χώρους όπου η «ήσυχη σκέψη» μπορεί – και πρέπει – να έχει θέση. Πρόκειται για εκείνες τις στιγμές όπου ο φοιτητής ή ο ερευνητής αποσύρεται από την πληροφοριακή καταιγίδα και αφιερώνει χρόνο σε στοχασμό χωρίς άμεσο στόχο.
Αν και ακούγεται παράδοξο, η έλλειψη εξωτερικής πίεσης συχνά οδηγεί στις βαθύτερες συνειδητοποιήσεις. Η ήσυχη σκέψη καλλιεργεί αναλυτικότητα, εσωτερική ευθύνη και νοητική ευελιξία – δεξιότητες πιο πολύτιμες από ποτέ. Τα πανεπιστήμια που δημιουργούν χώρους και χρόνους για ήσυχη σκέψη (ήσυχες αίθουσες, ζώνες χωρίς οθόνες, προγράμματα στοχασμού) βοηθούν τους φοιτητές όχι μόνο να μαθαίνουν, αλλά να κατανοούν ουσιαστικά.
Σε μια εποχή υπερθορύβου, η ησυχία ίσως είναι το πιο καινοτόμο εργαλείο.
