Κλείνεις το τελευταίο βιβλίο του εξαμήνου ξέροντας απ΄έξω θεωρίες, ορισμούς και ιστορικά δεδομένα. Όλα τέλεια στο χαρτί. Μετά όμως, ανοίγεις τις αγγελίες εργασίας ή μιλάς με επαγγελματίες του χώρου σου και παθαίνεις ένα μικρό σοκ. Συνειδητοποιείς ότι η αγορά εργασίας μιλάει μια εντελώς διαφορετική γλώσσα από αυτήν της έδρας.
Η ακαδημαϊκή γνώση είναι το θεμέλιο, αλλά από μόνη της δεν αρκεί. Τα πανεπιστήμια από τη φύση τους, επικεντρώνονται στο «τι» και το «γιατί». Η αγορά εργασίας όμως, καίγεται για το «πώς». Θέλει ανθρώπους που μπορούν να λύσουν προβλήματα σε πραγματικό χρόνο, να διαχειριστούν κρίσεις, να δουλέψουν σε ομάδες με διαφορετικούς χαρακτήρες και να χρησιμοποιήσουν σύγχρονα ψηφιακά εργαλεία που ίσως δεν αναφέρονται καν στα συγγράμματα.
Πώς γεφυρώνεται αυτό το χάσμα χωρίς να περιμένεις την ημέρα της αποφοίτησης; Η απάντηση κρύβεται στην προληπτική δράση. Μην αντιμετωπίζεις το πανεπιστήμιο σαν το μοναδικό σου παράθυρο στον κόσμο. Εκμεταλλεύσου τα projects των μαθημάτων για να κάνεις πρακτική εφαρμογή: αντί για μια θεωρητική εργασία, πρότεινε μια μελέτη περίπτωσης (case study) για μια πραγματική επιχείρηση ή έναν οργανισμό.
Παράλληλα, ψάξε για micro-internships, παρακολούθησε σεμινάρια που διδάσκουν πρακτικά soft skills και δικτυώσου με αποφοίτους της σχολής σου που εργάζονται ήδη. Το πτυχίο σου δίνει το εισιτήριο για να μπεις στο γήπεδο, αλλά το πώς θα παίξεις το παιχνίδι εξαρτάται από το πόσο νωρίς θα αποφασίσεις να λερώσεις τα χέρια σου με την πραγματική πράξη.
