Αν το αμφιθέατρο είναι ο ναός της γνώσης, τότε το κυλικείο είναι το αληθινό «εργαστήριο» κοινωνιολογίας. Εκεί δεν εξετάζεσαι σε θεωρήματα, αλλά στη διαχείριση των ανθρώπινων σχέσεων και της υπομονής. Είναι ο χώρος όπου ο χρόνος αποκτά μια άλλη διάσταση. Μια ώρα σε μια διάλεξη μοιάζει με αιώνα, ενώ μία ώρα στο κυλικείο –με έναν καφέ και καλή παρέα– περνάει σαν πέντε λεπτά.
Το κυλικείο λειτουργεί με δικούς του άγραφους νόμους. Υπάρχει πάντα η «ιεραρχία των τραπεζιών», εκείνα που είναι στρατηγικά τοποθετημένα κοντά στην έξοδο για γρήγορη απόδραση, εκείνα που ανήκουν στα «πηγαδάκια» που συζητούν για ώρες και φυσικά το «ιερό» τραπέζι της γωνίας, όπου κάποιος προσπαθεί απεγνωσμένα να διαβάσει, ενώ γύρω του γίνεται ο κακός χαμός.
Εδώ παρατηρεί κανείς την εξέλιξη του φοιτητή. Ο πρωτοετής που ψάχνει πού να καθίσει και καταλήγει να πίνει τον καφέ του όρθιος και ο τελειόφοιτος που ξέρει ακριβώς τι ώρα ανοίγει το κυλικείο, το σάντουιτς και ποιος καφές «τραβάει» περισσότερο για το διάβασμα. Είναι ο χώρος όπου γεννιούνται οι μεγαλύτερες ιδέες (μεταξύ σοβαρού και αστείου) και όπου λύνονται οι σημαντικότερες προσωπικές κρίσεις της ηλικίας των 20. Το κυλικείο δεν είναι απλώς ένας χώρος για να φας κάτι πρόχειρο, είναι το «κοινωνικό hub» του πανεπιστημίου. Εκεί μαθαίνεις να ακούς, να διαπραγματεύεσαι και να συνυπάρχεις. Μπορεί να μην παίρνεις πτυχίο από εκεί, αλλά σίγουρα παίρνεις τα μαθήματα που θα θυμάσαι πιο έντονα όταν πλέον θα είσαι «εκτός των τειχών».
